Wat ik beleef

Maakt schrijven je kwetsbaar?

Een tijdje geleden maakte ik de belofte, zowel aan mijzelf als aan jullie, om meer persoonlijke berichten te schrijven. Ik schrijf wel vaker persoonlijk gerichte artikelen/opiniestukken, maar de grote meerderheid komt nooit online. Volgende vraag houdt mij namelijk al een tijdje bezig: maakt schrijven je kwetsbaar?

Hoe langer ik deze blog beheer, hoe meer ik er van overtuigd ben dat schrijven je kwetsbaar maakt. Schrijven uit zich in verschillende vormen: artikelen schrijven, gedichten schrijven, boeken schrijven, liedjes schrijven.. Wat je ook schrijft, het komt hier op neer: je geeft jezelf bloot. Wanneer je het op een anonieme manier doet, dan maakt het je volgens mij iets minder kwetsbaar omdat er nog steeds een soort onzichtbare, beschermende muur voor je staat, maar in dit artikel ga ik het hebben over personen die schrijven én zich bekend maken, al dan niet onder een pseudoniem.

Als schrijven je kwetsbaar maakt; waarom ben je dan beginnen bloggen?

In het begin van mijn blogperiode merkte ik dat ik het erg nodig vond om dit alles naar buiten te brengen. Er is in onze maatschappij nood aan het uit de wereld brengen van doemdenken, nood aan representatie, nood aan het zichtbaar maken van onzichtbare ziektes, nood aan rake opiniestukken, nood aan verhalen over het echte leven, nood aan veel. Heel veel. Wanneer ik vertel aan mensen dat ik Multiple Sclerose heb, dan ziet 90% van hen meteen doemscenario’s voor ogen. Ik ben echt de koningin van het minimaliseren maar: het hoeft helemaal niet zo te zijn. Ja, er zijn vreselijke verhalen. Ja, het gaat er niet op vooruit. Neen, ik kom niet sowieso in een rolstoel terecht. En als ik er in terecht kom, is er ook weer een kans dat ik er terug uit raak. Het is een ziekte van duizend gezichten en daarom is het zo belangrijk om dit zichtbaar te maken voor anderen. Kijk maar naar Miss Stay Positive, About that blonde, Mademoiselle Saar, Zij heeft MS, Jo leeft met MS, Made Stronger, Tiepies Nicole, etc. Allemaal verschillende verhalen over dezelfde diagnose. Niets is zo verrijkend en zo duidelijk als een persoonlijk artikel. Zo krijg je een compleet ander beeld te zien + het voegt zo veel meer toe dan enkel en alleen wetenschappelijke feiten. Maar het maakt je wel kwetsbaar. Er zijn heel wat persoonlijke blogs te vinden, als je je er in verdiept, en dat is echt een enorm goed gegeven.

Kwetsbaarheid in al zijn facetten

Dit is een honderd procent persoonlijke mening, net zoals mijn andere artikelen. Dus laat mij gerust weten in de reacties wat jij er van denkt!

Schrijven is jezelf open stellen naar de buitenwereld toe. Vaak vraag ik mij af of ik wel goed bezig ben. Want na twee jaar een diagnose te hebben, en anderhalf jaar een blog, besef ik dat ik niet meer alles wil delen. Dat ik bepaalde zaken liever voor mijzelf houd, terwijl het wel belangrijk is wat representatie en sensibilisering betreft. Het is en blijft in mijn ogen erg belangrijk om toonbaar te maken op sociale media dat niet alles rozengeur en maneschijn is, zoals de grote meerderheid wel beweerd. Maar toch doe ik het niet altijd. En dat heeft met kwetsbaarheid te maken. Ik merk dat ik heel gemakkelijk over alles kan praten wat persoonlijke problemen betreft, en dat is echt een enorm groot voordeel. Zo krop je minder alles op, weet je waar je staat in je vriendengroep, kan je ook gericht zoeken naar oplossingen en ga zo maar voort. Maar: er is een groot verschil in het praten over alles in het echte leven in vergelijking met online. Zo is online alles erg gemakkelijk om contact te maken. Maar in het echte leven maakt het je vaak iet wat ongemakkelijk, hoe trots ik ook ben op mijn blog. ‘Is het waar wat je online gezet hebt?’ ‘Tgoh, amai. Ik zou dat toch nooit durven.’ ‘Hé, ik heb gelezen op je blog dat…’ En daar gaat mijn hart duizend keer harder van kloppen. Want dan wordt het allemaal echt. Dan maakt het je net dat tikkeltje kwetsbaarder. Alles wat ik schrijf en publiceer op mijn blog, sta ik voor de volle 100% achter. Voor de volle 200% zelfs. Dus ergens begrijp ik niet waarom het vaak moeilijk wordt om er over te praten, over mijn schrijfsels. Het ligt deels aan mijn introvert karakter vermoed ik. Ik wil mij niet volledig in het introvert-kotje duwen want op sommige vlak ben ik ook extravert. Het is allemaal moeilijk uit te leggen, want soms weet ik het zelf ook even niet meer. Ik doe ook maar wat.

Is kwetsbaarheid dan slecht?

Neen. 100% neen. Kwetsbaarheid staat in mijn ogen gelijk aan moed, doorzettingsvermogen en kracht. Ik volg heel wat personen waar ik alleen maar jaloers op kan zijn omwille van hun openheid. Kijk maar naar Linne, Fenna of Yousra Yasmine. Als ik het zelf ook wil doen, dan moet ik volgens mij de kwetsbaarheid, maar ook de grote onzekerheid volledig of grotendeels aan de kant schuiven. Ik wil het echt enorm graag, maar iets in mij houdt mij tegen. Is het de negativiteit die circuleert of de schrik van iemand anders zijn of haar gedachten? De sociale media-schrik; zou ik dit wel delen want stel dat…? Ik kan er zelf de vinger niet goed opleggen, maar ik denk dat bij mij vooral het probleem ligt bij nieuwe volgers of nieuwe personen in je leven. Gaan ze het wel goed genoeg vinden? Gaan ze mij wel accepteren nu ik hier alles zo open en bloot neerschrijf. Wie leest er eigenlijk allemaal mee, zonder dat ik het doorheb? Het klinkt misschien een beetje te ver gezocht, maar dat is wel het gevaarte van het wereldwijde web. Ben ik daarom té vaak afgewezen op sollicitaties? Hebben ze mijn blog gevonden? Ben ik daarom bepaalde kennissen of vrienden verloren, omdat ze het allemaal wat te veel vonden of niet goed om konden met de situatie? Het zijn allemaal zaken om over na te denken want wat is de balans of de grens tussen té veel persoonlijke informatie delen en representatie?

Ik denk er waarschijnlijk weer veel te diep over na, maar het houdt mij toch vaak bezig. Doe ik het wel goed? Voel ik mij nog veilig zonder mijn opgetrokken muur? Heeft het nut dat ik persoonlijke artikelen schrijf en houd ik het niet beter enkel bij vrijetijdsartikelen? Hoeft dit alles een nut te hebben trouwens als ik mij er goed bij voel?

Hoe sta jij er tegen over? Maakt schrijven je kwetsbaar?

Reageer met Facebook

5 Comments

  • Audrey

    Ik denk dat persoonlijke dingen op je blog schrijven je best wel kwetsbaar maakt, maar dat hoeft niet per se altijd slecht te zijn. Het kan inderdaad ook een heel ander beeld brengen op bepaalde situaties en heel erg goed zijn voor de representatie in de samenleving. Ik deel af en toe wel een persoonlijke dingen op m’n blog (al is het alweer even geleden) en ik vond het heel confronterend om er in het echte leven door (bijna) vreemde mensen op aangesproken te worden. Als ik schrijf, heb ik vaak het gevoel dat ik een soort dagboek schrijf en ook al staat het online, ik vind het vreemd dat mensen belang hechten aan wat ik schrijf en het dan ook echt onthouden. Dus ja, toen iemand plots probeerde te praten over iets heel persoonlijks dat op m’n blog stond, vond ik dat héél erg ongemakkelijk. Voortaan denk ik toch wel wat beter na over wat ik over mezelf wil delen. Sommige mensen hebben er geen probleem mee en hebben een andere grens. Het hangt een beetje af waar je zelf comfortabel mee bent. Ik had er geen probleem mee, totdat ik er in het echt op aan werd gesproken én eigenlijk me helemaal niet comfortabel voelde om dat met die persoon verder te delen.

  • johanna

    Schrijven maakt niet kwetsbaar, maar je eerlijk uiten doet dat. Of je dat met schrijven, schilderen of spreken doet. Helaas proberen te veel mensen in deze samenleving ze anders voor te doen dan ze zijn, met gevolg dat niemand zich meer durft zichzelf te zijn. Daarom is het goed, als er mensen wel eerlijk en dus kwetsbaar zijn. Een beeld schilderen, dat niet klopt, is nog veel moeilijker, en als je dan met je ware ik wordt geconfronteerd, is het nog pijnlijker. Natuurlijk kun je op internet alleen onbelangrijke dingen schrijven, “nieuw jurkje”, “mooi tafeltje” etc. ,maar dat lees ik echt niet. Dat is ook alleen maar bedoelt om een schijn van iets op te houden, en anderen jalours te maken. En weerspiegelt niet het echte leven. Maar ik begrijp je probleem.

    Succes voor de toekomst.

  • Miriam

    Ik denk dat schrijven je inderdaad kwetsbaar maakt. Omdat je iets blootgeeft waar niemand anders iets van zou weten. Je gedachten, je gevoel; dingen waar jijzelf alleen van op de hoogte bent. Als je stukje van jezelf neerpent en dat deelt met de wereld, maak je jezelf kwetsbaar omdat je jezelf deelt. Desalniettemin vind ik dat wel altijd een mooi stukje van mensen en ik vind het erg mooi en dapper dat je dit zo hebt geschreven! Lang niet te persoonlijk, maar persoonlijk genoeg dat je een idee krijgt van de persoon, de mens, het individu achter de blog. Dank je wel voor het delen 🙂

  • zwartraafje

    Ik denk dat het je zowel kwetsbaar als sterker maakt. Net een beetje als je blootgeven in het offline leven. Door je verhaal te doen kan je bijvoorbeeld mensen ontmoeten die iets gelijkaardigs meemaken en zo nieuwe vriendschappen bekomen. Maar je kan ook mensen tegenkomen die er net afstand door willen nemen. Of er tegenin gaan. Zelf vind ik het altijd knap wanneer mensen persoonlijke stukken delen maar ik weet van mezelf dat ik zoiets liever in een gesprek doe of per brief/email/… Niet dat je me niet beter zal leren kennen wanneer je mijn blog volgt. Maar ik deel niet zoveel diepgaande persoonlijke artikelen. Mijn blog is een manier om me af te leiden van zorgen en fysieke problemen. Niet dat ik die wil ontkennen of zo maar ze overheersen mijn leven al voor een groot deel en ik vind het fijn om via mijn blog ook andere aspecten van mezelf te kunnen delen. Mijn liefde voor boeken, het graag creatief bezig zijn, …

  • fieke

    Het is inderdaad dubbel… Persoonlijke berichten deel ik ook met een klein hartje, maar ik heb er nog maar zelden negatieve reacties op gekregen. In mijn concepten staan enkele heel persoonlijke dingen klaar, waar ik al maanden of zelfs jaren over aan het twijfelen ben. Maar ik geloof heel erg in de kracht van kwetsbaarheid, en laten zien hoe het écht is of kan zijn. Al is het maar om lezers herkenbaarheid te bieden, en laten zien dat ze niet alleen zijn (want net daarom lees ik persoonlijke berichten bij andere bloggers ook graag, omdat ik er vaak dingen in herken).
    fieke onlangs geplaatst…fiekes randomness of beingMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: